Dit reuzegrote blauwe hoofd maakt deel uit van Thunder, Crackle & Magic, een kleurrijke installatie die Chetwynd maakte voor Tate Modern in Londen. Het werk is geïnspireerd op Mozarts opera De toverfluit (1791), in de filmversie van Ingmar Bergman (1975).
Haar reeks monumentale hoofden ontstond uit haar onderzoek naar middeleeuwse optochten en toneeltradities. Christelijke theatermakers gebruikten ‘hellemonden’: grote decors die de toegang tot de hel verbeeldden. Hellmouth 5 (2025) verwijst naar die geschiedenis, naar de mythische onderwereld én naar de Romeinse stadspoort. Oude culturen, mythologie en sciencefiction komen hier samen.
De sculptuur nodigt je uit om niet alleen toe te kijken, maar er zelf doorheen te stappen. Het werk doet denken aan een mythologisch portaal, aan een magische doorgang naar een parallelle wereld. Wie door dit werk loopt, stapt een nieuwe mogelijkheid binnen, ergens tussen kinderlijke verbeelding en volwassen ervaring.
Het werk is een ‘ongeduldige sculptuur’. Chetwynd wacht niet geduldig tot ze alle geschikte materialen vindt om het perfecte kunstwerk te maken. Ze gebruikt eenvoudige materialen als hout, karton en papier-maché, en bricoleert die tot een doe-het-zelfpoort.